>
Zandvoort 30-08-'05
België 31-08-05
Frankrijk 31-08 - 11-09-'05
Spanje 11 - 23-09-'05
Marokko 23-09 - 10-10 / 08-03 - 08-06
West-Sahara  
Mauritanië 14 - 17-10-'05
Senegal 18-10 - 25-11-'05
Gambia 04-11 -10-11
Mali 26-11 - 18-12
Burkina Faso 19-12 -
Niger 25/26 - 31-12, 16-01 '06 - 18-02-'06 /
Benin 18-02 - 08-03-'06
Niger 10-06 - 26-06-'06
Tsjaad 06-06 - 30-06-'06
Kameroen 30-06 - 21-07-'06
Gabon 03-07 - 09-08-'06
Congo 23-07 - 09-08'06
DRC  
Angola 09-08 -
Namibië 09 -
Zambia  
Botswana  
Namibië 09 -
Zuid Afrika 02-11 - 13-4-'07
Mozambique 13-04 - 28-4-'07
Malawi 28-4-'07 - 16-05-'07
Tanzania 16-05 - 14-06-'07
Kenya 14-06 - 03-07-'07
Ethiopië 03-07 - 18-07-'07
Djibouti  
Soedan 18-07-'07 -
Egypte  
Libië  
Tunesië  

Onze eerste piste en de Marokkaanse Woestijn

   
  Het was maandagmiddag 3 okt. half één toen we, iets later dan gepland – hoe verrassend - Marrakech uitreden. Met onze topsnelheid, 100 km p/u, gingen we een nieuw avontuur tegemoet. Na vier dagen complete luxe in Marrakech, omringd door westerse toeristen, was het tijd in alle eenzaamheid de wilde natuur op te zoeken.
  De planning was als volgt:

Van Marrakech richting Ouarzazate via een geasfalteerde redelijke tweebaansweg. Op de hoogte van Telouet verlaten wij deze ‘hoofdweg' en maken een kleine omweg langs Aïd Benhaddou. Dit is een smallere bergweg die weer uitkomt bij Ouarzazate. Vandaar rijden wij door naar Zagora om te eindigen bij Tagounite. Voor de niet-Marokko kenners, deze route is richting het Zuidoosten, naar de Marokkaanse woestijn, dichtbij de grens van Algerije. Bij Tagounite zal het avontuur beginnen. We gaan onze eerste Piste rijden. Een route uit de bijbel van de Sahara: “Sahara Overland” door Chris Scott. Deze meneer is de held voor de Sahara-liefhebbers. Een ware goeroe. Hij weet alles over het Noordwestelijke gedeelte van Afrika en in het bijzonder over de Sahara. “Sahara Overland” bestaat uit adviezen over de auto, over pistes, over rijden in het zand, over wat je wel en nog belangrijker wat je niet moet doen, over reserve-onderdelen die je moet meenemen, over gezondheid en over allerlei andere zaken waarmee je rekening dient te houden. Dit alles ondersteund met foto's; voorbeelden van inrichting van de auto (behulpzaam), slangen verstopt onder de auto (grappig?) en omvergerolde auto's midden in de woestijn (overbodig). Daarbij heeft hij per land routes/pistes uitgeschreven, compleet met GPS-coördinaten en de meest vage waypoints voor herkenning. Al met al is dit boek een absolute must om te hebben wanneer je een tocht onderneemt met een 4x4.

 

Wij hebben een route uitgezocht die begint in Tagounite en ons via ‘wasbordwegen' en door de ‘Marokkaanse duinen=zandrijden' bij Merzouga zal brengen. De piste is 234 km lang en wij gaan in de wilde natuur een nacht doorbrengen. Speciaal op aanraden van meneer Scott. Dat was het plan. Met de kaart op schoot, George Michael op de achtergrond, Marokkaans kleefsnoepje in de mond bevonden wij ons rond half vier dichtbij de afslag voor Telouet. We hebben inmiddels geleerd dat de verkeersborden anders zijn dan in het westen, dus alles waar met krijt op kan worden geschreven, kreeg onze aandacht. Peter zag als enige het bord met een pijl linksaf en we reden blij door met de wetenschap dat we deze afslag niet zouden missen. Na ongeveer vijf kilometer besloten we om te keren, wederom met het idee voorbij een afslag te zijn gereden. Inderdaad, exact op de hoogte van het bord was een bijna niet te ontdekken afslag. De weg richting Telouet was een stuk smaller, maar nog steeds asfalt -zoals is aangegeven op de kaart-. Vanaf Telouet is het nog ongeveer 35 km naar Aïd Benhaddou en vandaar ongeveer 20 naar Ouarzazate. Aangezien we nog een beetje op schema lagen, stelde Peter voor na ons bezoek aan Aïd B. door te rijden tot Ouarzazate om daar de nacht door te brengen. We willen namelijk niet in het donker rijden. Dat klonk op dat moment allemaal prima…Totdat we Telouet uitreden…De weg naar Aïd B. was weg! Het asfalt was verdwenen en een smalle piste was in de plaats gekomen. Een beetje aarzelend reden we verder. Hadden we weer een afslag gemist? Volgens de kaart zou deze weg namelijk eenzelfde smalle asfaltweg moeten zijn als naar Telouet. Onze gids, onze leider, ofwel de GPS had ook geen notie van waar we waren – erg geruststellend- . Dit is dus avontuur. Geen idee hebben waar je aan toe bent. Na ongeveer drie kwartier te hebben gereden, met de twijfel of je om moet draaien, kwamen we een fransman tegen. Hij vertelde ons met een grote glimlach dat het nog 2 uur rijden was naar Aïd B. en dat de weg absoluut niet zou verbeteren. Opluchting en triomf. Dit is de juiste weg en onze eerste echte piste. We volgden een bandenspoor over rotsen en keien slingerend omhoog door de bergen. De weg was nauwelijks breed genoeg voor de auto. Een afgrond, soms honderden meters diep, keek als een gapend en uitnodigend gat steeds mijn kant op. Ruim twee uur later kwamen wij aan bij Aïd B. Het laatste half uur was het donker en we waren enorm blij met de grote koplampen voorop het dak. Uitgeput van de inspannende rit, maar blij en trots op onszelf, besloten we te overnachten in Defat Kasbah, een pension aan de rand van Aïd B. Onze eerste Kasbah in Marokko en we waren onder de indruk van de prijs/kwaliteit verhouding. Het was eenvoudig maar schoon, de kamer had een douche met warm water en het eten was lekker. Dit voor slechts 25 E. De volgende ochtend vroeg bezochten we Aïd B. Dit dorpje heeft zijn bekendheid te danken aan de film “Jewel of the Nile” met Michael Douglas en Kathleen Turner. De film is in deze omgeving opgenomen. Het duurde niet lang of bussen met toeristen overspoelden het dorp. Hoogste tijd om door te rijden. En zoals verwacht via een geasfalteerde weg naar de grotere stad Ouazarzate. De hele dag hebben we gereden om uiteindelijk te stoppen in het plaatsje Tinfou. De laatste stop voor we de volgende dag de ‘officiële' piste gaan rijden. We hebben onderweg besproken dat we met een gids gaan rijden. Het wordt tenslotte onze eerste officiële piste en daarbij hebben we geen ervaring met rijden in het zand. De Kasbah waar we de nacht gingen doorbrengen was van mindere kwaliteit dan de eerste. Maar er was een douche, warm water –was ons beloofd - en het eten was lekker. Die avond leerden we Ali kennen. Een gids. Hij kende de piste die wij van plan waren te rijden niet goed, dus stelde hij voor de andere kant op te gaan. Hij wist een prima route de woestijn in. We zouden de piste verlaten, zelf onze weg vinden en overnachten bij de Berbers. Aanvankelijk hadden we enige twijfel. Ali gedroeg zich alsof hij 5 joints had gerookt, stoned als een garnaal. Verder had hij geen rijbewijs en op de vraag hoeveel diesel extra we mee moesten nemen had hij geen antwoord. Voordeel van de twijfel en dus spraken we af de volgende morgen tien uur te vertrekken. Dit betekende dat Peter en ik nog het nodige werk hadden te verrichten. Een plaats creëren voor Ali. Het duurde bijna 4 uur, maar het is ons gelukt. Wij worden zo praktisch en handig! Rond middernacht gingen wij eindelijk naar de kamer, die er heel anders uitzag in het donker. De romantiek van de middag; het zachte matrasje - het stugge laken - de vlekken op het kussen - de kieren in de deur - ramen die niet open kunnen- een deur die niet dicht kan…Die middag hoorde het bij het avontuurlijk bestaan. 's Nachts is het een stuk minder aantrekkelijk. Helemaal als je in de ‘badkamer' verrast wordt met een bezoek van de grootste krekel die je ooit in je leven hebt gezien. Laat staan de hoeveelheid andere insecten die daar wonen. Overbodig te vermelden, maar we hebben een erg onrustige nacht gehad.

 

Toch voelden we ons fris en fruitig de volgende morgen. Opgewonden door het avontuur wat ons te wachten stond. De eerste blikken op de woestijn. Na ongeveer 4 uur piste rijden waren we daar. Aan het begin van metershoge zandduinen. Adembenemend. Na een tocht met een paar spannende momenten. Ali is een prima vent, maar waardeloos als gids. Tijdens het woestijnrijden had hij werkelijk geen idee wat te doen. Bij een hoge duin stond hij vragend naar ons te kijken, hoe we dachten daarover heen te komen. Of omheen te gaan. Briljant.

  Die nacht sliepen we bij de Berbers. In ons eigen tentje. Gelukkig. Overdag liep ik met mijn blote voeten door het zand. ‘s Avonds wist ik niet hoe snel ik mijn laarzen moest aantrekken. Honderden kleine en grote krioelende mestkevers. Het zand zelf leek een bewegende vlakte (misschien iets overdreven, maar zo voelde het voor mij). Barri, onze Berber host, heeft ons die middag nog meegenomen met de auto, de hoge duinen in. Dit voelde veel vertrouwder. Hij wist exact wat te doen en op welk moment. Dat laatste is ook erg belangrijk. We hebben maar 1 keer hoeven uitgraven. Omdat we snel genoeg stopten met gas geven hoefden we ook niet lang te graven. Volgens woestijngoeroe Chris Scott, staat 1 seconde langer gas geven voor 1 minuut langer uitgraven! Donderdagochtend na een heerlijke nacht slapen zijn we doorgereden. Richting kust, Agadir. Via een waardeloze piste helaas. Bovengenoemde goeroe heeft deze piste in zijn bijbel genoemd en gekwalificeerd als oninteressant en slecht. Maar ja, wij hadden Ali… Donderdagavond kwamen wij aan in Olad Berhil, in de Riad Hida. Voorheen het paleis geweest van een pasja. Later heeft Carlsberg hier gewoond en nu is het een luxe accommodatie waar je kan slapen. Na een paar dagen hard werken en afzien, weinig slaap, veel ongedierte en bovendien zand en stof is het tijd om weer te relaxen. Comfort en luxe, wanneer het kan. Om in alle rust na te genieten. Ervaringen tot ons door te laten dringen. Herinneringen een goed plaatsje te geven. En weer op te laden voor het volgende avontuur.
   
Marokko
Rabat-Visumaanvraag-Casablanca
 
Fès-de Medina
 
Marrakech, de betovering
 
Onze eerste piste en de Marokkaanse Woestijn
 
Opnieuw Marokko!?
 
Het einde, maar ook Opnieuw beginnen